Boston Celtics
Bardzo ważną informacją jest to, że prawie od początku istnienia klubu Boston Celtics, czyli od tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego roku, aż do tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego szóstego roku drużyną kierował legendarny trener Arnold “Red” Auerbach. Za jego kadencji drużyna Boston Celtics zdobyła aż dziewięć tytułów mistrzowskich ligi NBA. Co więcej, osiem z tych dziewięciu tytułów zostało wywalczonych rok po roku. Pierwszym znaczącym posunięciem transferowym zespołu Boston Celtics w historii było pozyskanie w tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym pierwszym roku absolutnie znakomitego rozgrywającego Boba Cousy. Już kilka lat później zespół Boston Celtics oddał do drużyny St. Louis Hawks dwóch doświadczonych zawodników. Byli nimi Ed Macauley oraz Cliff Hagan. Nie uczynili tego jednak bezinteresownie. W zamian zespół Boston Celtics otrzymał prawo pierwszego wyboru w drafcie przed sezonem tysiąc dziewięćset pięćdziesiąt sześć/tysiąc dziewięćset pięćdziesiąt siedem. I właśnie w ten sposób do zespołu Boston Celtics dołączył Bill Russell, który miał dwieście osiem centymetrów wzrostu. Grał na pozycji centra. Trener drużyny Boston Celtics Auerbach zaangażował również K.C. Jonesa oraz Tommy’ego Heinsohna. Już w kolejnym roku, korzystając z przysługującego zespołowi Boston Celtics prawa wyboru już w pierwszej rundzie draftu, dodał do ekipy nowego obrońcę, którym został Sam Jones. I to właśnie przede wszystkim z tymi zawodnikami trener Auerbach absolutnie zdominował ligę w latach sześćdziesiątych. Już po zakończeniu sezonu tysiąc dziewięćset sześćdziesiąt pięć/tysiąc dziewięćset sześćdziesiąt sześć trener Auerbach przekazał wszystkie swoje obowiązki Russellowi. I to właśnie ten zawodnik stał się absolutnie pierwszym w NBA czarnym głównym trenerem. Russell jako trener spisał się wręcz wyśmienicie, bowiem pod jego wodzą (trwało to przez trzy lata) drużyna Boston Celtics zdobyła aż dwa razy mistrzostwo ligi. Owy dorobek ten powiększył się jeszcze dodatkowo o dwa kolejne tytuły w latach siedemdziesiątych, gdy trenerem zespołu był Heinson. Czołowymi zawodnikami tamtej drużyny byli John Havlicek oraz Dave Cowens. Jednakże niestety, w sezonie tysiąc dziewięćset siedemdziesiąt siedem/tysiąc dziewięćset siedemdziesiąt osiem zespół Boston Celtics osiągnął poniżej pięćdziesięciu procent zwycięstw. Wtedy to właśnie prezydent zespołu, Auerbach, mając po raz kolejny prawo pierwszego wyboru w drafcie, zdecydował, że do drużyny dołączy Larry Bird. Kolejne posunięcie transferowe Auerbacha polegało na dość skomplikowanym handlu wymiennym z deużyną Golden State Warriors. Boston Celtics oddało im bowiem aż dwa prawa wyboru w drafcie za centra Roberta Parisha oraz dodatkowo jeszcze na wybór numer trzy, który został wykorzystany w późniejszym czasie na Kevina McHale’a. Boston Celtics miało również wiele rotacji w składzie, co z całą pewnością nie mogło dobrze wpłynąć na dyspozycję tego zespołu. W dwa tysiące drugim roku Boston Celtics zdobyło największy sukces od piętnastu lat, czyli zaledwie jak na nich, finał konferencji.
Zespół Portland Trail Blazers powstał w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym roku. Jednakże przez pierwsze sześć lat w ogóle nie mógł zakwalifikować się do fazy play-off ligi NBA. W każdym razie to właśnie między innymi dzięki temu aż dwukrotnie mógł wybierać zawodników z pierwszym numerem draftu. To właśnie w ten sposób w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym drugim roku pozyskano LaRue Martina, a już kolejne dwa lata później Billa Waltona. W tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym szóstym roku, już po rozwiązaniu ligi ABA, zespół Portland Trail Blazers w drafcie rozszerzającym wybrali dodatkowo Maurice Lucasa. I to właśnie przede wszystkim Lucas, Walton oraz nowo zatrudniony trener Jack Ramsay poprowadzili zespół w sezonie tysiąc dziewięćset siedemdziesiąt siedem do jak do tej pory jedynego w historii klubu Portland Trail Blazers, mistrzostwa NBA. Wówczas właśnie w finale pokonali cztery do dwóch Philadelphia 76ers z między innymi Juliusem Ervingiem w składzie. W tamtej drużynie Portland Trail Blazers grali także między innymi Dave Twardzik (bardzo swojska brzmiące nazwisko) oraz Lionel Hollins. Już w kolejnym roku filar zespołu, czyli Walton odniósł poważną kontuzję i niezadowolony z opieki medycznej w zespole Portland Trail Blazers opuścił klub. Natomiast Lucas odszedł w tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym roku i tym samym zespół popadł w dość widoczną stagnację. W każdym razie odmianę tego stanu rzeczy przyniósł dopiero draft tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego trzeciego roku, kiedy to wybrano niewątpliwie bardzo dynamicznego obrońcę Clyde’a Drexlera. To właśnie ten zawodnik o pseudonimie “Clyde the Glyde” stał się zdecydowanie najbardziej znanym zawodnikiem drużyny Portland Trail Blazers w następnej dekadzie. To właśnie rok później, w drafcie tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego czwartego roku Blazers stali się negatywnymi bohaterami najgłośniejszego draftu w historii. A to dlatego, że wybrali z numerem dwa Sama Bowiego, kiedy mieli do dyspozycji Michael Jordana. Dopiero potem okazało się jak fatalny był to wybór. Dokładnie rok później do Portland Trail Blazers przyszedł bardzo ważny gracz, którym był obrońca Terry Porter. W tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym ósmym roku właścicielem klubu został bardzo znany milioner z branży informatycznej Paul Allen. W tym samym okresie do drużyny przybyli chociażby Jerome Kersey oraz Kevin Duckworth. Trenerem tego zespołu został Rick Adelman. W roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym, po wielu latach przerwy, prowadzeni przez Drexlera zawodnicy Portland Trail Blazers dostali się aż do samego finału ligi. To właśnie tam rozegrali jeden ze zdecydowanie najtwardszych finałów w historii ligi NBA. Przegrali bowiem w pięciu meczach z drużyną Detroit Pistons. Już dwa lata później ta historia się powtórzyła. Wówczas Portland Trail Blazers znów przegrali finał. Jednakże tym razem cztery do dwóch z absolutnie królującymi Chicago Bulls z Michaelem Jordanem w składzie. Pomimo bardzo wielu gwiazd Portland Trail Blazers nie zdołała już wywalczyć mistrzostwa.
Swoje pierwsze mistrzostwo w historii klub San Antonio Spurs zdobył w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym dziewiątym roku. To właśnie wówczas, będącego zdecydowanie u szczytu sportowej kariery Davida Robinsona wsparł zupełnie nowy nabytek z draftu- Tim Duncan. Tak zwany duet “Twin Towers” absolutnie zdominował wówczas ligę. Zespół San Antonio Spurs zakończył sezon tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt osiem/ tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć z dorobkiem siedemdziesięciu trzech zwycięstw i trzynastu porażek. Wówczas sezon był nieco skrócony z powodu tak zwanego lokautu. W finale tamtego sezonu Drużna San Antonio Spurs pokonała New York Knicks cztery do jednego. Ówczesny trzon mistrzowskiego zespołu tworzyli przede wszystkim Tim Duncan (został on również wybrany MVP finału) oraz David Robinson. Jednakże ten sukces niebyłby możliwy również bez pomocy Seana Elliotta, Mario Elie, Avery Johnsona, Antonio Daniels, czy też Steva Kerra. Wówczas trenerem zespołu San Antonio Spurs był Gregg Popovich. Już cztery lata później, czyli w sezonie dwa tysiące dwa/ dwa tysiące trzy drużyna San Antonio Spurs rozpoczęła rozgrywki w zupełnie nowej hali SBS Center. Już w trakcie tego sezonu absolutna podpora drużyny, czyli David Robinson, ogłosił, że będzie to niestety już jego ostatni sezon w lidze NBA. Niezwykle zmotywowani tym właśnie faktem zawodnicy drużyny San Antonio Spurs osiągnęli absolutnie znakomity wynik w sezonie zasadniczym z bilansem sześćdziesięciu wygranych i dwudziestu dwóch porażek. Po niewątpliwie bardzo zaciętych pojedynkach w finałach kolejno z zespołami Phoenix Suns, mistrz w latach od dwa tysiące do dwa tysiące dwa Los Angeles Lakers, Dallas Mavericks, spotkali się w finale ligi NBA z prowadzonymi przez trenera Jasona Kidda, zawodnikami z New Jersey Nets. Po niewątpliwie bardzo zaciętych, lecz stosunkowo mało efektownych pojedynkach zespół San Antonio Spurs wygrał cztery do dwóch. Podstawowy skład ówczesnej drużyny mistrzowskiej stanowili: Tim Duncan (po raz kolejny wybrany MVP finału), David Robinson, Stephen Jackson, Malik Rose, czy też Tony Parker. Wówczas w drużynie San Antonio Spurs grail również Emanuel Ginobili, Bruce Bowen, Steve Smith, Kevin Willis, czy też Steve Kerr. W roku dwa tysiące pięć zespół San Antonio Spurs grał już po raz trzeci raz w finale ligi NBA. Nieco wcześniej, w pierwszej rundzie play-off zespół z San Antonio w miarę gładko pokonał Seattle SuperSonics w stosunku cztery do dwóch. W kolejnej fazie tego sezonu ich przeciwnikiem była rewelacja sezonu dwa tysiące pięć, czyli zespół Phoenix Suns. Rywalizacja między tymi dwoma drużynami była bardzo zacięta. Ostatecznie zwycięzcami okazali się zawodnicy Spurs. Wygrali oni tę serię cztery do jednego. Natomiast już w finale drużyna San Antonio Spurs pokonała mistrzów poprzedniego sezonu, czyli Detroit Pistons cztery do trzech. I znów, kolejny raz MVP finałów został lider drużyny San Antonio Spurs, czyli oczywiście Tim Duncan. Zawodnik ten stał się żywą legendą zespołu San Antonio Spurs.
Klub Atlanta Hawks powstał w tysiąc dziewięćset czterdziestym szóstym roku jako Tri-Cities Blackhawks. Zespół ten miał swoją siedzibę w obszarze tak zwanego Quad Cities, czyli krótko mówiąc na granicy stanów Iowa oraz Illinois. Tymi trzema miastami z nazwy klubu były Moline, Rock Island oraz Davenport. Drużyna Atlanta Hawks była jedną z siedemnastu założycieli ligi NBA, która to powstała w tysiąc dziewięćset czterdziestym dziewiątym roku. Powstała ona z połączenia lig NBL oraz BAA. W pierwszym sezonie zespół Atlanta Hawks prowadził wręcz legendarny trener koszykówki, czyli Red Auerbach. W tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym pierwszym roku klub Atlanta Hawks przeniósł się do Milwaukee, a nazwę skrócono tylko do “Hawks” (w tłumaczeniu: Jastrzębie). Jednakże niestety, w następnych latach, i to nawet pomimo pozyskania późniejszego MVP ligi NBA Boba Pettita, klub spisywał się wręcz fatalnie. Już po kolejnej przeprowadzce, w tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym piątym roku do miasta St. Louis, osiągnięcia drużyny dość znacznie się poprawiły. Co więcej, w tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym siódmym roku Hawks awansowali do nawet aż do finału ligi. Jednakże tam przegrali z będącymi wówczas jeszcze na początku swej mistrzowskiej passy, Boston Celtics. Jednakże już rok później drużyna Atlanta Hawks zrewanżowała się. Uczyniła bowiem wyłom w serii mistrzostw Celtów w latach od tysiąc dziewięćset pięćdziesiąt siedem do tysiąc dziewięćset sześćdziesiąt dziewięć. Zdobyli wówczas, jedyne w dziejach zespołu Atlanta Hawks, mistrzostwo ligi NBA. Wówczas zespół trenowany był przez Alexa Hannuma. Natomiast kluczowymi zawodnikami byli Bob Pettit, Ed Macauley oraz Cliff Hagan. Co więcej, zespół Atlanta Hawks stał się wówczas niemalże etatowymi przeciwnikami drużyny Boston Celtics. Przegrali z nimi bowiem w dwóch kolejnych finałach, czyli w latach tysiąc dziewięćset sześćdziesiąt oraz tysiąc dziewięćset sześćdziesiąt jeden. Kolejne sezony to stale wysoka forma zespołu Atlanta Hawks. Jednakże bez osiągania większych sukcesów. Bowiem zespół Atlanta Hawks w latach od tysiąc dziewięćset sześćdziesiąt trzy do tysiąc dziewięćset sześćdziesiąt siedem poprzestali jedynie na zdobyciu czterech tytułów mistrzów swojej dywizji. Nawet pomimo swoich sukcesów zespół został sprzedany. Tym samym w tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym ósmym roku przeniesiony został do Atlanty. Tam zdobyli po raz kolejny tytuł mistrza dywizji w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym roku. Jednakże potem klub Atlanta Hawks przestał odnosić sukcesy. Bardzo duży wpływ na taki stan rzeczy miały między innymi pechowe wybory w drafcie. Na przykład, w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym piątym roku mając wybory numer jeden oraz trzy zespół Atlanta Hawks zdecydował się na Davida Thompsona oraz Marvina Webstera. Jednakże oni wybrali jednak kariery w lidze ABA. Już w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym szóstym roku właścicielem klubu Atlanta Hawks został znany biznesmen Ted Turner. W tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym roku zespół, po wielu latach przerwy wygrał rywalizację w Centralnej Dywizji.