Minnesota Timberwolves
Zespół Minnesota Timberwolves został założony w tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym siódmym roku. Miało to miejsce dokładnie dwadzieścia siedem lat po odejściu z miasta do Los Angeles słynnej drużyny Lakers. Drużyna Minnesota Timberwolves zadebiutowała w lidze NBA w sezonie tysiąc dziewięćset osiemdziesiąt dziewięć/ tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt. Nazwa tej drużyny została wybrana w konkursie. Oznacza ona “Leśne wilki”. Z resztą nie ma w tym przypadku, bowiem ich populacja w stanie Minnesota jest zdecydowanie najwyższa na terenie całego USA. I nawet pomimo absolutnie rekordowej frekwencji na trybunach, zespół Minnesota Timberwolves osiągnął bardzo słabe wyniki. Ich najlepszy bilans, jaki osiągnęli w sezonie zasadniczym dwadzieścia dziewięć zwycięstw i pięćdziesiąt trzy porażki. Dużym minusem jest to, że tych słabych występów nie byli w stanie zmienić nawet pomimo tego, że mieli wysokie numery w drafcie. Na tej zasadzie przychodzili do klubu chociażby Christian Laettner oraz Isaiah Rider. Największym osiągnięciem tego ostatniego było wygranie w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym czwartym roku konkursu wsadów. Jeszcze w tym samym roku zmienił się właściciel klubu Minnesota Timberwolves. Został nim biznesmen Glen Taylor. Pierwszym posunięciem nowego właściciela było zatrudnienie na stanowisku generalnego menedżera niegdyś wybitnego koszykarza Kevina McHale’a. Nowy menadżer od razu wykonał kilka wręcz bardzo dobrych posunięć. Można by tu wykazać chociażby, iż zaangażował on trenera Flipa Saundersa, wybrał w drafcie tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt pięć młodziutkiego Kevina Garnetta, czy też pozyskał z zespołu Golden State Warriors świetnego skrzydłowego Toma Gugliottę. Co więcej, w następnym roku doszedł do drużyny Minnesota Timberwolves jeszcze jeden absolutnie świetny zawodnik, wymieniony za wybranego w drafcie Raya Allena, Stephon Marbury. Ta zupełnie nowa, młoda drużyna wręcz bardzo dobrze się rozumiała. Efektem tego był wynik sezonu tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt pięć/tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt sześć wynoszący czterdzieści zwycięstw i czterdzieści dwie porażki. Wówczas również miał miejsce pierwszy w historii występ w play-offach. Ponadto byliśmy świadkami debiutu Garnetta oraz Gugliotty w Meczu Gwiazd. Co więcej, s następnym sezonie było jeszcze lepiej. Tym razem zespół Minnesota Timberwolves zanotował czterdzieści pięć zwycięstw i trzydzieści siedem porażek oraz drugi awans do fazy pucharowej. Jednakże oba razy kończyły się na pierwszej rundzie fazy play-off. W kolejnym sezonie w drużynie Minnesota Timberwolves nie grał już Tom Gugliotta. Był on bowiem skonfliktowany z przyczyn finansowych ze Stephonem Marbury. Natomiast drużyna po raz kolejny skończyła sezon na pierwszej rundzie play-off. Po kolejnym sezonie również Marbury. Jednakże na jego miejsce przyszedł rozgrywający Terrell Brandon oraz z draftu dość solidnego gracz, Wally Szczerbiak. W tym sezonie zespół Minnesota Timberwolves osiągną rekordowy bilans pięćdziesięciu zwycięstw i trzydziestu dwóch porażek. Jednakże faza pucharowa znów zakończyła się na pierwszej rundzie.
Tagi: gra, kosz, koszykówka, Minnesota, piłka, Timberlakes
Zespół Los Angeles Lakers powstał dość dawno, bo zaraz po zakończeniu Drugiej Wojny Światowej, czyli w tysiąc dziewięćset czterdziestym szóstym roku w Detroit pod nazwą Detroit Gems. Przez dokładnie jeden sezon drużyna ta występowała w lidze NBL. Jednakże nie był on udany, bowiem zespół osiągnął fatalny bilans czterech zwycięstw i czterdziestu porażek. Już w kolejnym roku, czyli w tysiąc dziewięćset czterdziestym siódmym klub został sprzedany. Natomiast jego nowi właściciele przenieśli go do Minneapolis. I tam właśnie Detorit Games otrzymał nową nazwę Lakers, czyli inaczej mówiąc Jeziorowcy. Nazwa ta pochodzi od nazwy stanu Minnesota, czyli potocznie “Krainy dziesięciu tysięcy jezior”. Wówczas, jako niestety najgorszy zespół w lidze, klub Los Angeles Lakers miał pierwsze miejsce w drafcie tysiąc dziewięćset czterdziestego siódmego roku i skorzystał z tego, wybierając całkiem przyzwoitego centra George’a Mikana. Bardzo ważną informacją jest to, że nowy nabytek Mikan oraz nowy trener John Kundla poprowadzili zespół Los Angeles Lakers do mistrzostwa już w pierwszym roku po przenosinach do nowego miasta. Oczywiście nie mówimy tutaj o mistrzostwach NBA, tylko NBL. Już w następnym sezonie drużyna Los Angeles Lakers przeniosła się do ligi BAA, gdzie także zdobyła tytuł mistrzowski. Natomiast już rok później liga przekształciła się w znaną nam dzisiaj NBA. Zatem mistrzostwo z tysiąc dziewięćset czterdziestego dziewiątego roku liczy się jako pierwsze w historii Lakers. Natomiast w nowej lidze zespół, z Mikanem, Vernem Mikkelsenem oraz Jimim Pollardem, zdobyła aż cztery kolejne tytuły. Miało to miejsce w latach tysiąc dziewięćset pięćdziesiąt oraz od tysiąc dziewięćset pięćdziesiąt dwa aż do tysiąc dziewięćset pięćdziesiąt cztery. Dnia dwudziestego drugiego listopada tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego roku mecz Los Angeles Lakers z Fort Wayne Pistons zakończył się zdecydowane najniższym wynikiem w historii ligi. Los Angeles Lakers wygrało zaledwie dziewiętnaście do osiemnastu. Wprowadzenie nowe przepisy (między innymi dwudziesto czterosekundowy czas na rzut, czy też limit sześciu fauli oraz definitywne zakończenie kariery przez ich lidera, czyli Mikana dość znacznie ograniczyły dominację Lakers. W sezonie tysiąc dziewięćset pięćdziesiąt sześć/ tysiąc dziewięćset pięćdziesiąt siedem zespół Los Angeles Lakers zajął nawet ostatnie miejsce w lidze. Jednakże efektem tego było pierwsze miejsce w drafcie i znów bardzo trafny wybór. Do zespołu bowiem dołączył wówczas skrzydłowy Elgin Baylor. Ten zupełnie nowy zawodnik, wraz z resztą z Mikkelsenem dość znacznie ożywił zespół Los Angeles Lakers. Dowodem nie będzie to, że drużyna znów wystąpiła w finałach ligi NBA. Jednakże tam przegrała z, wchodzącymi na absolutnie mistrzowską ścieżkę zespołem Boston Celtics. Tym samym rozpoczęła się wieloletnia rywalizacja obu tych zespołów. W tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym roku, aby uratować finanse, które zostały dość poważnie nadwątlone po odejściu Mikana, drużyna przeniosła się do Los Angeles. Wówczas także przybył kolejny wielki gracz, czyli obrońca Jerry West.
Bardzo ważną informacją jest to, że prawie od początku istnienia klubu Boston Celtics, czyli od tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego roku, aż do tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego szóstego roku drużyną kierował legendarny trener Arnold “Red” Auerbach. Za jego kadencji drużyna Boston Celtics zdobyła aż dziewięć tytułów mistrzowskich ligi NBA. Co więcej, osiem z tych dziewięciu tytułów zostało wywalczonych rok po roku. Pierwszym znaczącym posunięciem transferowym zespołu Boston Celtics w historii było pozyskanie w tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym pierwszym roku absolutnie znakomitego rozgrywającego Boba Cousy. Już kilka lat później zespół Boston Celtics oddał do drużyny St. Louis Hawks dwóch doświadczonych zawodników. Byli nimi Ed Macauley oraz Cliff Hagan. Nie uczynili tego jednak bezinteresownie. W zamian zespół Boston Celtics otrzymał prawo pierwszego wyboru w drafcie przed sezonem tysiąc dziewięćset pięćdziesiąt sześć/tysiąc dziewięćset pięćdziesiąt siedem. I właśnie w ten sposób do zespołu Boston Celtics dołączył Bill Russell, który miał dwieście osiem centymetrów wzrostu. Grał na pozycji centra. Trener drużyny Boston Celtics Auerbach zaangażował również K.C. Jonesa oraz Tommy’ego Heinsohna. Już w kolejnym roku, korzystając z przysługującego zespołowi Boston Celtics prawa wyboru już w pierwszej rundzie draftu, dodał do ekipy nowego obrońcę, którym został Sam Jones. I to właśnie przede wszystkim z tymi zawodnikami trener Auerbach absolutnie zdominował ligę w latach sześćdziesiątych. Już po zakończeniu sezonu tysiąc dziewięćset sześćdziesiąt pięć/tysiąc dziewięćset sześćdziesiąt sześć trener Auerbach przekazał wszystkie swoje obowiązki Russellowi. I to właśnie ten zawodnik stał się absolutnie pierwszym w NBA czarnym głównym trenerem. Russell jako trener spisał się wręcz wyśmienicie, bowiem pod jego wodzą (trwało to przez trzy lata) drużyna Boston Celtics zdobyła aż dwa razy mistrzostwo ligi. Owy dorobek ten powiększył się jeszcze dodatkowo o dwa kolejne tytuły w latach siedemdziesiątych, gdy trenerem zespołu był Heinson. Czołowymi zawodnikami tamtej drużyny byli John Havlicek oraz Dave Cowens. Jednakże niestety, w sezonie tysiąc dziewięćset siedemdziesiąt siedem/tysiąc dziewięćset siedemdziesiąt osiem zespół Boston Celtics osiągnął poniżej pięćdziesięciu procent zwycięstw. Wtedy to właśnie prezydent zespołu, Auerbach, mając po raz kolejny prawo pierwszego wyboru w drafcie, zdecydował, że do drużyny dołączy Larry Bird. Kolejne posunięcie transferowe Auerbacha polegało na dość skomplikowanym handlu wymiennym z deużyną Golden State Warriors. Boston Celtics oddało im bowiem aż dwa prawa wyboru w drafcie za centra Roberta Parisha oraz dodatkowo jeszcze na wybór numer trzy, który został wykorzystany w późniejszym czasie na Kevina McHale’a. Boston Celtics miało również wiele rotacji w składzie, co z całą pewnością nie mogło dobrze wpłynąć na dyspozycję tego zespołu. W dwa tysiące drugim roku Boston Celtics zdobyło największy sukces od piętnastu lat, czyli zaledwie jak na nich, finał konferencji.
Jak zapewne każdy z nas doskonale wie, Dream Team to nic innego, jak tylko Reprezentacja Stanów Zjednoczonych w koszykówce mężczyzn. Została ona tak jednak przezwana w mediach. Z angielskiego Dream Team oznacza Drużyna Marzeń. Dokładnie od tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego drugiego roku Dream Team złożony jest z graczy NBA. Po raz pierwszy w takim składzie wystąpili oni na Igrzyskach Olimpijskich w Barcelonie. Zespół ten zdobył tam złoty medal nie przegrywając ani jednego meczu. Bardzo ważną informacją jest to, że do rywalizacji właśnie tak na tych igrzyskach olimpijskich po raz pierwszy MKOl dopuścił zawodowych koszykarzy amerykańskich występujących na co dzień w lidze NBA. Bowiem wcześniej Stany Zjednoczone Ameryki Północnej reprezentować mogli tylko i wyłącznie amatorzy pochodzący z drużyn uniwersyteckich. Właściwie można śmiało powiedzieć, że Dream Team to tylko i wyłącznie składy z tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego drugiego roku, tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego czwartego roku oraz z roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego szóstego. Bowiem pozostałe Dream Teamy stanowiły zwykłe reprezentację Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. Kadra na wcześniej już wspomniane Igrzyska Olimpijskie w Barcelonie w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym drugim roku w zdecydowanej większości była złożona z graczy, którzy już uznawani byli i są nadal za najlepszych w historii koszykówki. Byli to między innymi Michael Jordan, Magic Johnson, czy też Larry Bird. Jednakże połowa ówczesnego składu nigdy nie zdobyła mistrzostwa ligi NBA. Do tej grupy zawodników zaliczani są chociażby Charles Barkley, Patrick Ewing, Christian Laettner, Karl Malone, Chris Mullin oraz John Stockton. Ciekawostką jest to, że w mediach skład na Igrzyska Olimpijskie w Pekinie z dwa tysiące ósmego roku skład USA określono mianem Redeem Team, czyli z angielskiego Drużyny Odkupienia. A wszystko dlatego, ze skład ten był obsadzony przede wszystkim zmobilizowanymi gwiazdorami ligi NBA pod dyrekcją Mike’a Krzyzewskiego. Krzyzewski na co dzień był wieloletnim oraz niewątpliwie niepospolicie skuteczny trenerem koszykówki mężczyzn na Uniwersytecie Duke’a. Owy Redeem Team miał przede wszystkim za zadanie odkupić honor Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej w postaci zdecydowanie wygranego złotego medalu, po wcześniejszych dość licznych porażkach. Nie ma bowiem wątpliwości co do tej kwestii, że po tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym szóstym roku Reprezentacja Stanów Zjednoczonych w koszykówce mężczyzn dość znacznie zawodziła swoich kibiców. Jest to o tyle bolesne, że przecież liga NBA jest uznawana za zdecydowanie najmocniejszą na świecie. Dlatego też wszelkiego rodzaju porażki były przykre i dla amerykanów w pewnym stopniu również nie do końca zrozumiałe. W każdym razie decyzja MKOl z tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego drugiego roku znacznie odmieniła reprezentację USA w koszykówce mężczyzn. Nie da się bowiem ukryć, że ciężko było nawiązać różnorzędną walkę z zawodowymi koszykarzami drużynie, która jest złożona tak naprawdę dopiero z uczniów. Co prawda nie jeden gracz uniwersytecki w USA jest znacznie silniejszy, od reprezentanta europejskiego kraju, jednakże z tymi najlepszymi jak Litwa, czy Hiszpania bardzo ciężko było walczyć.