Portland Trail Blazers
Zespół Portland Trail Blazers powstał w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym roku. Jednakże przez pierwsze sześć lat w ogóle nie mógł zakwalifikować się do fazy play-off ligi NBA. W każdym razie to właśnie między innymi dzięki temu aż dwukrotnie mógł wybierać zawodników z pierwszym numerem draftu. To właśnie w ten sposób w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym drugim roku pozyskano LaRue Martina, a już kolejne dwa lata później Billa Waltona. W tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym szóstym roku, już po rozwiązaniu ligi ABA, zespół Portland Trail Blazers w drafcie rozszerzającym wybrali dodatkowo Maurice Lucasa. I to właśnie przede wszystkim Lucas, Walton oraz nowo zatrudniony trener Jack Ramsay poprowadzili zespół w sezonie tysiąc dziewięćset siedemdziesiąt siedem do jak do tej pory jedynego w historii klubu Portland Trail Blazers, mistrzostwa NBA. Wówczas właśnie w finale pokonali cztery do dwóch Philadelphia 76ers z między innymi Juliusem Ervingiem w składzie. W tamtej drużynie Portland Trail Blazers grali także między innymi Dave Twardzik (bardzo swojska brzmiące nazwisko) oraz Lionel Hollins. Już w kolejnym roku filar zespołu, czyli Walton odniósł poważną kontuzję i niezadowolony z opieki medycznej w zespole Portland Trail Blazers opuścił klub. Natomiast Lucas odszedł w tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym roku i tym samym zespół popadł w dość widoczną stagnację. W każdym razie odmianę tego stanu rzeczy przyniósł dopiero draft tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego trzeciego roku, kiedy to wybrano niewątpliwie bardzo dynamicznego obrońcę Clyde’a Drexlera. To właśnie ten zawodnik o pseudonimie “Clyde the Glyde” stał się zdecydowanie najbardziej znanym zawodnikiem drużyny Portland Trail Blazers w następnej dekadzie. To właśnie rok później, w drafcie tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego czwartego roku Blazers stali się negatywnymi bohaterami najgłośniejszego draftu w historii. A to dlatego, że wybrali z numerem dwa Sama Bowiego, kiedy mieli do dyspozycji Michael Jordana. Dopiero potem okazało się jak fatalny był to wybór. Dokładnie rok później do Portland Trail Blazers przyszedł bardzo ważny gracz, którym był obrońca Terry Porter. W tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym ósmym roku właścicielem klubu został bardzo znany milioner z branży informatycznej Paul Allen. W tym samym okresie do drużyny przybyli chociażby Jerome Kersey oraz Kevin Duckworth. Trenerem tego zespołu został Rick Adelman. W roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym, po wielu latach przerwy, prowadzeni przez Drexlera zawodnicy Portland Trail Blazers dostali się aż do samego finału ligi. To właśnie tam rozegrali jeden ze zdecydowanie najtwardszych finałów w historii ligi NBA. Przegrali bowiem w pięciu meczach z drużyną Detroit Pistons. Już dwa lata później ta historia się powtórzyła. Wówczas Portland Trail Blazers znów przegrali finał. Jednakże tym razem cztery do dwóch z absolutnie królującymi Chicago Bulls z Michaelem Jordanem w składzie. Pomimo bardzo wielu gwiazd Portland Trail Blazers nie zdołała już wywalczyć mistrzostwa.
Zespół Miami Heat został założony stosukowo niedawno, bo dokładnie w tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym ósmym roku, czyli dwanaście lat temu. Zawodnicy z Miami w dwa tysiące szóstym roku zostali mistrzami ligi NBA. Poza tym sukcesem dokładnie dwa razy doszli do finału konferencji. Miało to miejsce w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym siódmym roku oraz w dwa tysiące piątym roku. Dokładnie sześć razy wygrywali w swojej dywizji oraz aż jedenaście z dwunastu sezonów kończyli w fazie play-off ligi NBA. Bilans rozegranych spotkań zespołu Miami Heat w fazie zasadniczej do ich mistrzowskiego sezonu dwa tysiące pięć/dwa tysiące sześć wynosił dokładnie siedemnaste dwanaście zwycięstw oraz siedemset trzydzieści dwie porażki. W ostatnich kilku sezonach w drużynie Miami Heat zaszły naprawdę dość duże zmiany. Odeszło stamtąd bowiem kilku podstawowych graczy. Takim zawodnikiem był przede wszystkim jeden ze zdecydowanie najmocniejszych punktów zespołu Miami Heat , czyli center Shaquille O’Neal. Odszedł on do zespołu Phoenix Suns. Innymi takimi zawodnikami byli chociażby Alonzo Mourning, Antoine Walker, Gary Payton, James Posey, Jason Williams czy też Jason Kapono. Natomiast jeśli chodzi o transfery do klubu, to pojawili się tutaj Shawn Marion oraz Marcusa Banksa. Ponadto do drużyny Miami Heat przybył również center Jamaal Magloire. Sezon dwa tysiące siedem/ dwa tysiące osiem był dla klubu Miami Heat zdecydowanie najsłabszym od prawie dwudziestu lat. Drużyna zakończyła go bowiem z bilansem piętnastu zwycięstw i sześćdziesięciu siedmiu porażek. Co więcej, z takim bilansem zostali oni najgorszą drużyną w całej lidze NBA. Po tym fatalnym sezonie z funkcji trenera drużyny Miami Heat zrezygnował Pat Riley. Na jego miejsce przeszedł Erik Spoelstra. Jednakże były trener Pat Riley pozostał w klubie. W chwili obecnej pełni on funkcję generalnego menadżera. W związku z tak słabym, wręcz fatalnym wynikiem w sezonie dwa tysiące siedem/ dwa tysiące osiem, klubowi Miami Heat przypadł dość wysoki, bo dopiero drugi numer w drafcie NBA. Z tym właśnie numerem został skrzydłowy Michael Beasley. W lutym dwa tysiące dziewiątego roku, klub Miami Heat postanowił wymienić pozyskanych jeszcze rok wcześniej z drużyny Phoenix Suns Shawna Mariona oraz Marcusa Banksa na Jermaine’a O’Neala oraz Jamario Moona. Już w sezonie dwa tysiące osiem/dwa tysiące dziewięć zespół jeszcze przed zakończeniem rozgrywek zdołał zapewnić sobie awans do Play-Off, co było zdecydowanie najlepszym wynikiem od dłuższego czasu. W chwili obecnej zespół Miami Heat raczej nie ma większych szans na osiąganie wybitnych sukcesów. Jest to raczej mało prawdopodobne patrząc na graczy, jakimi dysponują. Prawda jest taka, że zespół Miami Heat nigdy nie był najwybitniejszą drużyną ligi. Wyjątkiem był wspomniany wcześniej sezon dwa tysiące pięć/ dwa tysiące sześć, w którym to zespół zdobył mistrzostwo. Pozostałe sezony nie były aż tak wybitne. W każdym razie drużyna Miami Heat jest bardzo znanym i przede wszystkim również wartościowym zespołem.
Już po przenosinach do miasta San Antonio, grającej wówczas w lidze ABA drużyny o nazwie Chaparrals, która z resztą w późniejszym przekształciła się w zespół San Antonio Spurs), w mieście Dallas przez kilka lat w ogóle nie było żadnej zawodowej drużyny koszykówki. Jednakże już w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym dziewiątym roku tutejszy biznesmen Don Carter założył zupełnie nowy zespół. Człowiek ten wybrał bardzo westernową nazwę. czyli “Mavericks”. Po Polsku nazywają się oni Renegaci. Tak więc zespół Dallas Mavericks zadebiutował w lidze w sezonie tysiąc dziewięćset osiemdziesiąt/ tysiąc dziewięćset osiemdziesiąt jeden. Jej pierwszym trenerem został Dick Motta. Jednakże pierwszy sezon nie należał do najbardziej udanych. Zespół Dallas Mavericks wygrał bowiem zaledwie piętnaście spotkań. Jednakże z każdym rokiem notowali oni regularny postęp. Po raz pierwszy udało im się osiągnąć dodatni bilans (czterdzieści trzy zwycięstwa i trzydzieści dziewięć porażek) zanotowali w roku tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym czwartym. Wówczas bowiem zadebiutowali w fazie play-off. Zakończyła się ona dla nich na drugiej rundzie. Ówczesny trzon drużyny Dallas Mavericks stanowili tacy zawodnicy jak Rolando Blackman, Mark Aguirre, Derek Harper, Sam Perkins oraz Detlef Schrempf. Co więcej, już po pozyskaniu dodatkowo, absolutnie znakomitego obrońcy Roya Tarpleya przez następnych kilka sezonów zespół Dallas Mavericks odnosił sukcesy. Niewątpliwie ich ukoronowaniem był tytuł mistrza Dywizji w roku tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym siódmym roku oraz występ w finale Konferencji już w roku następnym. Jeszcze w tym samym roku Tarpley otrzymał tytuł najlepszego rezerwowego ligi NBA w sezonie tysiąc dziewięćset osiemdziesiąt siedem/tysiąc dziewięćset osiemdziesiąt osiem. Jednakże niestety, dd tej pory jednak nastąpił dość znaczny regres. Ich jeden z najlepszych zawodników, czyli Tarpley wdał się w dość poważne problemy z narkotykami, a pozostali zawodnicy znaczący dla zespoły, czyli Aguirre, Perkins oraz Schrempf zostali sprzedani. W konsekwencji zespół Dallas Mavericks w latach dziewięćdziesiątych stał się czerwoną latarnią ligi. Mieli oni duże wahania firmy, bowiem zaledwie rok po uzyskaniu znakomitego wyniku czterdziestu siedmiu zwycięstw i trzydziestu pięciu porażek w sezonie tysiąc dziewięćset osiemdziesiąt dziewięć/ tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt zespół Dallas Mavericks stoczył się do bilansu dwudziestu ośmiu zwycięstw i pięćdziesięciu czterech porażek. A później było jeszcze tylko gorzej. Dwadzieścia dwa zwycięstw i sześćdziesiąt porażek w roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt dwa oraz jedenaście zwycięstw i siedemdziesiąt jeden porażek w sezonie tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt trzy. Był to drugi najgorszy wynik w historii ligi NBA. Jednakże na całe szczęście, udane wybory w draftach w następnych latach przyniosły do klubu bardzo młodych oraz przede wszystkim przebojowych zawodników. Byli nimi chociażby Jim Jackson, Jamaal Mashburn oraz w końcu Jason Kid w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym czwartym roku.
Początki zespołu New Orleans Hornets to rok tysiąc dziewięćset osiemdziesiąt pięć. Bowiem właśnie wtedy liga NBA postanowiła rozbudować się o zupełnie nowe, cztery zespoły. Wówczas właśnie znany biznesmen z Charlotte, czyli George Shinn, podjął to właśnie wyzwanie. Klub New Orleans Hornets zadebiutował w lidze NBA w tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym ósmym roku razem z drużyną Miami Heat. Wówczas zdecydowanie najbardziej znanymi zawodnikiem debiutującej drużyny New Orleans Hornets byli tacy zawodnicy jak obrońca Kelly Tripucka oraz rozgrywający i wówczas najniższy zawodnik w dziejach ligi NBA, czyli Muggsy Bogues. Jednakże pierwsze lata były pasmem niepowodzeń dla tego zespołu. Odmiana przyszła jednak wraz z kolejnymi wyborami: w drafcie tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt jeden z numerem jeden bardzo silnego skrzydłowego Larry Johnsona oraz już kolejny rok później środkowego Alonzo Mourninga. Został on wybrany z numerem dwa. Owa niezwykle dynamiczna para stworzyła zupełnie nową jakość w drużynie, która to w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym trzecim po raz pierwszy w swojej uzyskała dodatni bilans po sezonie zasadniczym. Udało im się wygrać czterdzieści cztery spotkania, a przegrali trzydzieści osiem. Tym samym zespół New Orleans Hornets zadebiutował w fazie play-off. I to właśnie od tej pory zespół New Orleans Hornets jest w gronie ligowych średniaków. Udaje im się dość regularnie kwalifikować do fazy pucharowej. Jednakże nie udaje im się odnieść w niej żadnych większych sukcesów. W roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt sześć klub New Orleans Hornets wybrał w drafcie bardzo młodego gracza Kobe Bryanta. Jednakże wobec znacznej niechęci do gry tego zawodnika w Charlotte, klub od razu wymienił go za centra Vlade Divaca z zespołu Los Angeles Lakers. Już na początku nowego tysiąclecia udziałami w klubie New Orleans Hornets dość poważnie był zainteresowany, wychowany z resztą właśnie w Karolinie Północnej Michael Jordan. Jednakże owo przedsięwzięcie nie doszło niestety do skutku. Jego właściciel bowiem, czyli Shinn nie zgodził się na oddanie absolutnie całej kontroli nad operacjami koszykarskimi w ręce Michaela Jordana. Już po kilku nieudanych ruchach kadrowych takich jak między innymi oddanie Johnsona oraz Mourninga popularność drużyny New Orleans Hornets w mieście zaczęła dość drastycznie spadać. Co więcej, gdy do tego wszystkiego doszedł jeszcze proces właściciela, który był oskarżony o gwałt, zespół New Orleans Hornets stracił jeszcze dodatkowo poparcie lokalnej społeczności. W konsekwencji frekwencja na meczach dramatycznie spadła. Wówczas podstawowymi zawodnikami zespołu New Orleans Hornets byli Glen Rice, Anthony Mason, Davis Wesley, Derrick Coleman, Baron Davis oraz Jamal Mashburn. Po wielu konfrontacjach z władzami miasta w sprawie budowy nowej hali w dwa tysiące drugim roku właściciel Shinn przeniósł drużynę New Orleans Hornets do Nowego Orleanu. Ciekawostką jest to, że zbudowana ostatecznie zupełnie nowa hala służy obecnie drużynie o nazwie Charlotte Bobcats.